ଶିଳାଲେଖର ପ୍ରେମ ଓ ଶେଷ ପାହାଚ
![]() |
| Credit: Gemini |
ସେଦିନ ଚାନ୍ଦିନୀ ଚୌକର ସେହି କାଳଜୟୀ ଗଳିଗୁଡ଼ିକରେ କେବଳ ଭିଡ଼ ନଥିଲା, ବରଂ ବୁଣି ହୋଇ ରହିଥିଲା ଶତାବ୍ଦୀ ଶତାବ୍ଦୀର ଅକୁହା ଗାଥା। ଚାରିପଟେ ପୁରୁଣା ଦିଲ୍ଲୀର ସେହି ମସଲାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାସ୍ନା ଆଉ ମଣିଷଙ୍କ ସ୍ରୋତ। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ମୋର ସେହି ହଳଦିଆ ଆଉ ମାରୁନ୍ ରଙ୍ଗର ଶାଢ଼ୀଟିକୁ ଅତି ସନ୍ତର୍ପଣରେ ସଜାଡ଼ି, କାନିରେ ନିଜ ନାରୀତ୍ୱର କୋମଳତାକୁ ଆବୃତ୍ତ କରି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲି, ମୋ ପାଦର ନୂପୁର ଶବ୍ଦ ହୁଏତ ସେହି କୋଳାହଳରେ ଦବି ଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନର ସ୍ପନ୍ଦନ କୌଣସି ଝଡ଼ଠାରୁ କମ୍ ନଥିଲା। ମୁଁ ଭାବିଥିଲି, ସେ ମୋତେ ଦେଖି ବିଚଳିତ ହେବେ, ହୁଏତ କୌଣସି ଶାବ୍ଦିକ ପ୍ରଶଂସାର ପାହାଚ ଗଢ଼ି ମୋତେ ପଲକହୀନ କରିଦେବେ। କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ସେହି କଳା ଚେକ୍ ସାର୍ଟ ଭିତରେ ସେ ଜଣେ ଗମ୍ଭୀର ଶିଳାଲେଖ ଭଳି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରଶସ୍ତ କାନ୍ଧ ଏବଂ ସେହି ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ପୌରୁଷ ମୋ ଭିତରର ସୂକ୍ଷ୍ମ ନାରୀତ୍ୱକୁ ଯେମିତି ଏକ ନିରାପଦ ଆଶ୍ରୟ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ସେ କେବଳ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ, ଏକ ଏମିତି ଚାହାଣି ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଶଂସାର ଶସ୍ତାପଣ ନଥିଲା, ଥିଲା ଏକ ନିବିଡ଼ ଆବେଗ। ଯେମିତି ସେ ମୋତେ ନୁହେଁ, ବରଂ ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ପ୍ରତିଟି ପରସ୍ତକୁ ଅତି ତନ୍ମୟତାର ସହ ପଢୁଥିଲେ।
ଆମେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଅଟକିଲୁ। ଟେବୁଲ ଉପରେ ସଜା ହୋଇଥିଲା ଗରମ ଗରମ ଅମୃତସରୀ ନାନ୍, ଘିଅରେ ଭରପୂର ଡାଲ୍ ମାଖନି ଆଉ ଶେଷରେ ସେହି ରସାଳ ଗୁଲାବଜାମୁନ୍। ଖାଦ୍ୟର ସେହି ରାଜକୀୟ ସ୍ୱାଦ ଯେମିତି ଆମ ମନର ଦୂରତାକୁ ଆହୁରି କମେଇ ଦେଉଥିଲା। ଗୁଲାବଜାମୁନ୍ର ସେହି ମିଠା ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଏକ ରିକ୍ସାରେ ବସିଲୁ। ରିକ୍ସାର ସେହି ପ୍ରତିଟି ଝଟକାରେ ଆମ ବାହୁ ଯେବେ ପରସ୍ପରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲା, ମୋ ଶରୀରରେ ଏକ ଚଞ୍ଚଳ ଶିହରଣ ଖେଳିଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ସେହି ଶକ୍ତ ପୁରୁଷୋଚିତ ସ୍ପର୍ଶ ପାଖେ ମୋର କୋମଳ ଅଙ୍ଗ ଗୁଡ଼ିକ ଯେମିତି ସମର୍ପିତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ସେହି ଅଣଓସାରିଆ ଗଳିର ଅସରନ୍ତି କୋଳାହଳ ଭିତରେ, ସେ ହଠାତ୍ ନିଜ ଅତୀତର ଦ୍ଵାର ଉନ୍ମୋଚନ କଲେ। ସେ କହିଲେ ସେହି ବିଷାକ୍ତ ସମ୍ପର୍କର ତିକ୍ତତା ବିଷୟରେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଭିତରୁ କ୍ଷତବିକ୍ଷତ କରିଦେଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଏକ ଅଜଣା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆଉ ଭାରିପଣ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି କଷ୍ଟର କଥା କହିଲା ବେଳେ ସେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ହାତକୁ ପ୍ରଥମ କରି ଅତି ଶକ୍ତ କରି ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଜାଣିଲି ଯେ ସେ କେବଳ ମୋତେ ଧରୁନାହାନ୍ତି, ବରଂ ନିଜକୁ ହଜିଯିବାରୁ ବଞ୍ଚାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ସେହି ରୁଦ୍ଧ ମୁଠା ଯେମିତି କହୁଥିଲା "ତୁମେ କେବଳ ମୋର।"
ଚାନ୍ଦିନୀ ଚୌକର କୋଳାହଳକୁ ପଛରେ ଫିଙ୍ଗି ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ରସେନ କି ବାଓଲିର ବିଶାଳ ପାହାଚ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲୁ, ସେଠାକାର ଶ୍ମଶାନବତ୍ ନୀରବତା ଆମକୁ ଗ୍ରାସ କରିନେଲା। ବାହାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଖର ପ୍ରତାପ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ଗଭୀର ପାହାଚ ତଳେ ମାଟି ସୁରେଇର ପାଣି ପରି ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଶୀତଳତା ସାଇତା ହୋଇ ରହିଥିଲା। ସେ ଖୁବ୍ ଅସ୍ଥିର ଦିଶୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସରେ ଏକ ନର୍ଭସନେସ୍ ଥିଲା ଯାହା ତାଙ୍କ ପୌରୁଷକୁ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମନ୍ତ କରୁଥିଲା। ସେ ବାରମ୍ବାର ମୋ ମୁହଁକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିଛି ଏକ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ହେଲେ ଶବ୍ଦ ଯେମିତି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତାରଣା କରୁଥିଲେ। କଂସାରି ଘର ପାରାଙ୍କ ଭଳି ତାଙ୍କ ମନ ଅତି ନିବିଡ଼ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଛଟପଟ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ସେହି ଶକ୍ତ ମୁଠା ଆହୁରି ନିବିଡ଼ ହେଉଥିଲା, ଯେମିତି ସେ ମୋତେ ନିଜ ନିଶ୍ୱାସରେ ସାମିଲ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ସେହି ଅନ୍ଧାରୁଆ କୁଅର ଶେଷ ପାହାଚର ମୌନତାରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇଲେ, ସେହି ଗୋଟିଏ ମାଦକତା ଭରା ଇଶାରା ହିଁ ଯଥେଷ୍ଟ ଥିଲା ମୋର ସବୁ ସଂଜ୍ଞା ହଜାଇବାକୁ। ସେହି ନିଛାଟିଆ, ରହସ୍ୟମୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା ତାଙ୍କ ବକ୍ଷପଞ୍ଜରରେ ମୁହଁ ଗୁଞ୍ଜି ଟିକେ ଅଳସେଇ ଯିବାକୁ, ଦୁନିଆର ସବୁ କୋଳାହଳକୁ ପାଚେରୀ ବାହାରେ ରଖିଦେଇ। ମୋର ସୁକୁମାରୀ ଦେହ ତାଙ୍କର ସେହି ବଳିଷ୍ଠ ଶରୀର ଭିତରେ ସତେ ଯେମିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା। ଉପରେ ଆକାଶର ସେହି ମଳିନ ଚାନ୍ଦ ଯେମିତି ଆମ ଅଭିସାରର ନିଶବ୍ଦ ପ୍ରହରୀ ପାଲଟିଥିଲା। ଆମର ସେହି ଗଭୀର ପ୍ରେମ ସେଦିନ ସେହି ପୁରାତନ ପାଷାଣ ପାହାଚ ଦେହରେ ଏକ ଅମର ଇତିହାସ ଲେଖି ଦେଇଥିଲା, ଏକ ଏମିତି କାହାଣୀ ଯାହା ଚାନ୍ଦିନୀ ଚୌକର ଗଳିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ବାଓଲିର ଗଭୀରତାରେ ନିଜର ଶେଷ ଠିକଣା ଖୋଜି ପାଇଥିଲା।

Comments
Post a Comment