ଶିଳାଲେଖର ପ୍ରେମ ଓ ଶେଷ ପାହାଚ
Credit: Gemini ସେଦିନ ଚାନ୍ଦିନୀ ଚୌକର ସେହି କାଳଜୟୀ ଗଳିଗୁଡ଼ିକରେ କେବଳ ଭିଡ଼ ନଥିଲା, ବରଂ ବୁଣି ହୋଇ ରହିଥିଲା ଶତାବ୍ଦୀ ଶତାବ୍ଦୀର ଅକୁହା ଗାଥା। ଚାରିପଟେ ପୁରୁଣା ଦିଲ୍ଲୀର ସେହି ମସଲାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାସ୍ନା ଆଉ ମଣିଷଙ୍କ ସ୍ରୋତ। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ମୋର ସେହି ହଳଦିଆ ଆଉ ମାରୁନ୍ ରଙ୍ଗର ଶାଢ଼ୀଟିକୁ ଅତି ସନ୍ତର୍ପଣରେ ସଜାଡ଼ି, କାନିରେ ନିଜ ନାରୀତ୍ୱର କୋମଳତାକୁ ଆବୃତ୍ତ କରି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲି, ମୋ ପାଦର ନୂପୁର ଶବ୍ଦ ହୁଏତ ସେହି କୋଳାହଳରେ ଦବି ଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନର ସ୍ପନ୍ଦନ କୌଣସି ଝଡ଼ଠାରୁ କମ୍ ନଥିଲା। ମୁଁ ଭାବିଥିଲି, ସେ ମୋତେ ଦେଖି ବିଚଳିତ ହେବେ, ହୁଏତ କୌଣସି ଶାବ୍ଦିକ ପ୍ରଶଂସାର ପାହାଚ ଗଢ଼ି ମୋତେ ପଲକହୀନ କରିଦେବେ। କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ସେହି କଳା ଚେକ୍ ସାର୍ଟ ଭିତରେ ସେ ଜଣେ ଗମ୍ଭୀର ଶିଳାଲେଖ ଭଳି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରଶସ୍ତ କାନ୍ଧ ଏବଂ ସେହି ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ପୌରୁଷ ମୋ ଭିତରର ସୂକ୍ଷ୍ମ ନାରୀତ୍ୱକୁ ଯେମିତି ଏକ ନିରାପଦ ଆଶ୍ରୟ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ସେ କେବଳ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ, ଏକ ଏମିତି ଚାହାଣି ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଶଂସାର ଶସ୍ତାପଣ ନଥିଲା, ଥିଲା ଏକ ନିବିଡ଼ ଆବେଗ। ଯେମିତି ସେ ମୋତେ ନୁହେଁ, ବରଂ ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ପ୍ରତିଟି ପରସ୍ତକୁ ଅତି ତନ୍ମୟତାର ସହ ପଢୁଥିଲେ। ଆମେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଅଟକିଲୁ। ଟେବୁଲ ଉପରେ ସଜା ହୋଇଥିଲା ଗରମ ଗରମ ଅମୃତସରୀ ନାନ୍, ଘିଅରେ ଭରପ...